inspiration /blog - purechange

business • consult • life • coaching

Creativiteit uit de dop of terug in de dop

< >

17 - 03 - 2012| De gitaar moet en zal mee naar school voor een optreden tijdens het kerstdiner in de klas (dit wordt geen kerstverhaal overigens ;-)). Midden in de kring in de klas zit hij, mijn dan achtjarige zoon. Helemaal trots dat hij na een aantal maanden les Jingle Bells kan spelen. Niet alleen in de klas, ook in huiselijke sfeer vrolijkt hij de boel op met dit kerstnummer. Hij straalt. Hij geniet van het spelen. Het gaat vanzelf. Hoe wonderlijk is het, dat de daarop volgende twee jaar heel geleidelijk alle zin in gitaarspelen verdwijnt.

Hij heeft een serieuze leraar op de muziekschool. Afgestudeerd conservatorium, met de allerbeste bedoelingen voor zijn leerlingen. Er moeten noten worden geleerd en huiswerk worden gemaakt. Een instrument leren is oefenen en zo is het. Ieder half jaar een heus rapport met cijfers voor muziek en gedrag, formele optredens voor de ouders. Alles gericht op het A-examen waar tijdens de lessen naar toe wordt gewerkt. Stap voor stap verdwijnt de spontaniteit. Mijn zoon vindt het saai. Hij moet nummers oefenen die hem niks zeggen. 'Boring!'. Dan komen de klachten. Hij zou niet oefenen en veel te veel kletsen tijdens de les. Zo kan hij niet op voor het examen. Er volgt een lange strenge mail naar ons als ouders. We moeten toezien op het huiswerk. De toon is korzelig. Ik voel me op de vingers getikt. Wekelijks komt er een briefje mee dat we moeten aftekenen als hij zijn lesjes heeft gedaan. Er volgen afspraken. Iedere avond na het eten gitaar spelen. Het wordt er niet beter op. Alle energie lekt weg. Dan volgt weer een mail en het verlossende gesprek met zijn leraar. Het wordt niks en zal bij een andere leraar ook niks worden. Het zit er gewoonweg niet in.

Afgelopen vrijdagavond, een maand of tien later. Ik loop dwars door de muziekwinkel, langs de gitaren, keyboards en drumstellen die pontificaal staan uitgestald, de trap op. Het ademt hier muzikaliteit. Ik hoor hem al van ver, de luide en heldere stem van mijn inmiddels elfjarige zoon. Ze nemen een muzieknummer op, zijn nieuwe leraar en hij. De afgelopen drie keer zijn de gitaarpartijen ingespeeld, deze week is het vocale deel aan de beurt. Ze spelen wat mijn zoon leuk vindt. Dus dat wordt Coldplay, Snowpatrol, The Script en Racoon. Hij mag zelf weten of hij thuis oefent of niet. Het gaat om het plezier. Bij vlagen is hij niet van zijn gitaar weg te slaan. Hij zingt er bij uit volle borst en schrijft zelf wat teksten. Hij kletst nog steeds tijdens de les, die zoon van mij, maar deze keer gaat het over muziek. 'Ik heb de allerleukste baan van de hele wereld', roept zijn leraar, 'ik mag de hele dag met muziek bezig zijn.' Een blije leraar, een blije leerling.

Of ik hem met de auto naar school wil brengen, vraagt hij een paar weken geleden. Zijn gitaar moet mee en de versterker ook. Het is Valentijnsdag en hij gaat optreden in de klas. Hij is voorbereid. Hij heeft geoefend, inclusief de tekst. Een nummer van The Script over de liefde. Niet speciaal voor een meisje ('mam, jij weet al veel te veel'), maar voor de hele klas. Hij is trots en heeft er weer plezier in. Daar hoeft geen controle meer op. Dit stroomt vanzelf.