inspiration /blog - purechange

business • consult • life • coaching

Diepe buiging voor vragen

< >


”The one who bows shows respect”, Mika continued, ”You should never show respect for an answer.” 
”Why not?” 
”An answer is always the part of the road that is behind you. Only questions point to the future.”

Uit: Jostein Gaarder, Hello is anybody there?

Hand in hand komen ze aan rennen over het grasveldje. Allebei een jaar of acht vermoed ik. Ik ken ze niet, maar het lijken me echt super grote hartsvriendinnen. Al van ver roepen ze mij. Ze hebben een vraag .'Mevrouwwww......, wat betekent stip?'. Ik kijk ze enigszins niet begrijpend aan. 'Ja', herhaalt de ander gedecideerd, terwijl ze haar best friend forever toeknikt, 'wat bedoelen ze met stip?'. Verwachtingsvol kijken ze mij aan. Twee jonge onderzoekers in de wonderbaarlijke wereld van grote mensen die gewoon maar aannemen dat iedereen weet wat stip is. Zij niet. Het is een zeer relevante vraag voor ze en ze willen het echt weten.

Wij grote mensen roepen zoiets als stip en gaan ervan uit dat iedereen weet wat dat betekent. Het lijkt voor de hand liggend en dus dom om er naar te vragen. We voelen ons vaak ook ongemakkelijk bij echte vragen van anderen. Vragen die weleens invloed zouden kunnen hebben op de koers die we varen. Vragen die storen en afleiden. Dus gaan we en masse van oplossing naar oplossing, van kreet naar kreet. We doen aan 'competentiemanagement', 'het nieuwe werken' en ..... tada..... aan 'lean-management'. Wie niet meedoet wordt verbaasd aangekeken. Ergens beklijft dan het gevoel van 'achterlopen'. Stel je voor het is 2013 en je hebt nu nog niet het 'nieuwe werken' doorgevoerd in jouw organisatie of je bent nog niet 'lean'? Nergens de vraag: hoe helpt het je? Wat is het probleem? Wat is daar erg aan? Wat is eigenlijk het oude werken? We lossen op. Achter elkaar aan van antwoord naar antwoord. Maar wat was de vraag?

'Willen jullie de vraag eens aan me uitleggen', vraag ik ze. 'Nou', zegt de kleinste van de twee, 'mijn moeder zegt altijd dat ik mijn kamer op moet ruimen.... stip...... en dat we om vijf uur thuis moeten zijn.... stip.' Aha! Stipt. Ik leg ze uit dat hun moeder bedoelt dat ze dan echt precies om vijf uur thuis moeten zijn. Het is vijf voor vijf. Even is het stil. Dan kijken ze elkaar aan, draaien zich om en rennen heel hard de andere kant op. 'Wij zijn echt hele dikke vriendinnen', roepen ze me nog na. Dan verdwijnen ze om de hoek. Ik blijf staan met een grote brede glimlach op mijn gezicht en maak een diepe buiging voor deze twee onbevangen jonge meiden. Wat wordt jouw vraag voor vandaag?