inspiration /blog - purechange

business • consult • life • coaching

Ieder zo z'n eigen zielsbeweging

< >

17 - 02 - 2012| Twee jaar geleden. Een gewone zaterdagavond, wat mij betreft, in een van de meest intense periodes uit mijn privéleven. Met de stoptrein vanaf Leiden. Eindbestemming Breda. Vijf hele kwartieren. Alle tijd voor reflectie en bezinning. Dus trakteer ik mezelf op een eerste klas ticket. Gewapend met een heuse Illy cappuccino, die ze daar sinds enige tijd op het station verkopen, installeer ik me tevreden in de lege coupe. Dat ziet er goed uit. Dopjes in mijn oren waar mooie klassieke muziek door heen schalt. Alleen voor mij. Leesvoer over de 'beweging van de ziel'. Tijd om weer tot rust te komen en mezelf op zielsniveau te herpakken. Er kan niks mis gaan.

De eerste stop is Den Haag. En daar gebeurt het. Massaal stappen ze in. Verkleed als konijnen, zeerovers, roodkapjes met hele korte rokjes, of niet echt iets specifieks uitbeeldend maar gewoon met een gekke hoed, pruik en schmink op de gezichten. Vooral veel bier, gelal en gezang. Het is de massa die me doet schrikken. De hoeveelheid. Ik kan het niet geloven. Niet zo maar een zaterdagavond, maar Carnavalsavond zit ik in de sneltrein van Leiden met eindbestemming Breda, voor even omgedoopt tot 'Ut Kielegat'. Geen 'normaal' mens te bekennen. Het overvalt me, deze kolkende massa die zich door van alles laat leiden, maar zeker niet door een zielsbeweging. Of zou ik er gewoon helemaal naast zitten? De polonaise wordt ingezet. Het begint boven mijn hoofd in de dubbeldekker, dan via de trap naar beneden en dan dwars door de eerste klas waar ik serieus zit te zijn. Ieder station wordt het erger. De klassieke muziek op mijn hoofd slaat als een tang op een varken. Er schalt een totaal ander geluid. Wc-deuren worden open en dicht geknald en er klinken forse boeren. Pffff, iedereen zo z'n eigen invulling aan 'worden wie je ten diepste bent'.

In Breda stapt iedereen massaal uit. Ik blijf lang op de drempel van de trein staan, bekijk mijn eigen outfit en voel me ineens vreselijk opvallend. Als enige niet verkleed. De kolkende, brallerige massa voelt heel bedreigend. Ik voel me naakt en het duurt even voor ik mezelf bij elkaar heb geraapt. Dan krijg ik oogcontact met een mede-niet-verkleed-mens. We kijken elkaar aan, even die blik van herkenning, en dan stap ik uit, voeg me zo onopvallend mogelijk in de menigte, tracht me te ontspannen en fiets zo snel als ik kan naar huis. Een gewone zaterdag in februari, wat mij betreft.