inspiration /blog - purechange

business • consult • life • coaching

Pari Center for New Learning-deel 2

< >
Pari Center for New Learning-deel 2

Science is about seeing beyond the appearance of things to what lies within. It is understanding the symmetries and patterns of the world. It is the delight in discovering the unexpected, the particular, and the individual.

David Peat in Pathways of chance

29 - 06 - 2013| Het waren meerdere systemen waarin we, min of minder bewust, stapten de afgelopen acht dagen in Pari. Allereerst de meest in het oog springende: die van de zeven deelnemers aan de cursus. Een bont gezelschap van diverse pluimage en achtergrond, waarbij wij, vanuit ons perspectief gezien dan he, wat bleekjes en 'normaal' afstaken.  In dit kleine systeem dealden we met onze groepsdynamiek, waar thema's als leiderschap, man-vrouw en macht aan het oppervlakte speelden. Tijdelijk werden we ook onderdeel van het familiesysteem van David Peat. Ze omringden ons liefdevol met hun goede zorgen. En dan Pari, het kleine dorp met de smalle straatjes die allemaal uitkomen op de 'piazza', gelegen boven op de Toscaanse heuvel, dat zich met haar honderdtwintig inwoners als een surrealistisch filmdecor om ons heen sloot en waar we tijdelijk instapten. Ondanks de lieflijkheid hing er iets onverklaarbaars zwaars en onrustigs in het dorp. Iets dat onzichtbaar is voor het gewone oog maar wel voelbaar aanwezig is zonder dat je er de vinger op kunt leggen. Het is niet de strijd die er al generaties lang woedt om wie het originele recept van Goraiola pastasaus heeft, waar ik in mijn vorige blog over schreef. De strijd die volgens de verhalen het dorp in tweeën splijt. Een patstelling die zich in de toekomst zal voortzetten als iets dat nou eenmaal bij dit dorp hoort. Dit is niet waar het over gaat. Het speelt op een veel diepere laag dan dit. Onzichtbaar, onbenoemd, niet verteld.

Aan het begin van de week vertelt David ons hoe scientists geïnteresseerd waren in de 'mind', in bewustzijn en onbewustzijn, en in contact kwamen met het Freud en Jung. Hij vertelt ons ook over twee verschillende aspecten van tijd. Kairos, het juiste moment, de gelegenheid, en Chronos, de opeenvolgende tijd. De eerste kwalitatief, de tweede kwantitatief. We krijgen de vraag om ons open te stellen voor dromen, simpelweg door deze vooraf te verwelkomen. Ik herinner me geen enkele droom, wellicht niet Jungeriaans genoeg, maar schrik wel midden in de nacht wakker met een vraag die zich vrij dwangmatig in mijn hoofd blijft herhalen: 'wat moest hier vergeten worden?'. Geen idee wat ik er mee moet, maar het houdt me een halve nacht in het schemergebied tussen wakker zijn en slapen. Wat in me opkomt, zo midden in de nacht, zijn flashes van de tweede wereldoorlog, een splitsing tussen mannen en vrouwen, en de vrouwen die het weten. Ik kan er weinig touw aan vastknopen.

Als we de laatste ochtend de inzichten van de week doornemen, deel ik dit voorval in de groep. 'Haven't I told you?', roept David uit. 'Haven't I told you what happened to the children?'. Hij heeft niet eerder iets verteld en dus vertelt hij het nu. Over hoe de mannen uit het dorp zich tijdens de oorlog verscholen in de omringende bossen om zo geen deel uit te hoeven maken van het leger van Mussolini. Over de vrouwen en kinderen die achterbleven in het dorp waar de Duitse soldaten hun intrek namen. En dan die tweede dag van mei in 1943. De dag waarop de Amerikaanse bevrijders het vuur openden op tenten in het gebied buiten het dorp. Tenten die ze aanzagen voor een vijandelijk kamp. Ze kwamen over met hun vliegtuigen. Niet één keer maar twee keer, om zeker te zijn van succes. Het luchtalarm was om de een of andere reden niet afgegaan en burgers hadden geen kans gezien zich te verschuilen. Geen vijandelijk kamp, maar kermistenten waar kinderen uit de omringende dorpen in draaimolens plezier maakten. Ondraaglijk veel leed, onbedoeld veroorzaakt door de bevrijder. Hoe kun je dit verwerken?

In het dorp vind je een monument ter nagedachtenis van de slachtoffers uit WO-I. Net iets buiten het dorp een klein veld met bomen. Voor ieder slachtoffer van WO-I een boom. Nergens iets over de tweede wereldoorlog. Nergens. Te ingewikkeld, te zwaar, te groot. Hoe moet je dit tragische voorval herinneren zonder de Amerikanen in een kwaad daglicht te zetten? Dat gaat niet, dus wordt er collectief gezwegen. Het verdriet is slechts voelbaar in de zware deken die ogenschijnlijk onverklaarbaar over het dorp hangt en zichtbaar wordt in de ogen van de vrouwen uit het dorp. Tot de tijd rijp is kan er niet herinnerd worden. Zoals een ooggetuige in haar dagboek vermeldde: 'they are not ready to do anything about it – not yet.' Zo moet soms een gebeurtenis, om te overleven en door te kunnen gaan, ver weg en zorgvuldig opgeborgen worden, tot de tijd rijp is en Kairos als vanzelf verschijnt. Not yet.