inspiration /blog - purechange

business • consult • life • coaching

Les in vragen stellen

< >

28 - 04 - 2012| Het is een vrijdagavond en ik zit tegenover mijn lieve zoon op de bank. Kop koffie er bij. Helemaal klaar voor een goed gesprek samen over school zo aan het einde van de week. Eens kijken hoe de vork in de steel zit en of hij nog een beetje z'n best doet. Tenslotte moet ik als moeder toch enigszins controle houden over zijn prestaties. 

Terwijl ik een slok van mijn koffie neem, vraag ik hem zo ontspannen en luchtig mogelijk hoe het op school gaat. Ik stel een open vraag lijkt mij, namelijk: 'Hoe gaat het op school?'. 'Goed', is het enige antwoord dat ik krijg, op zo'n waar-heb-jij-het-nou-over-toon. Misschien te algemeen gesteld, dus ik zoom eens wat nader in aan de hand van een doorvraag. 'En hoe gaat het met rekenen?' Wederom hetzelfde antwoord op dezelfde licht verbaasde toon. 'Goed'. Duhuuuuh! Wat een rare vraag! Ik ben niet van mijn stuk te brengen, bovendien hebben we ons er nu voor geïnstalleerd. Dit is het moment van de week: 'En met taal?', vraag ik, in een laatste kansloze poging om nu wel antwoord te krijgen. Het is voorspelbaar. Zeker achteraf. Natuurlijk is er geen enkele verandering van toon of blik. Veel te veel een kruisverhoor. Veel te weinig terloops. Veel te veel vanuit controle in plaats van vanuit een diep vertrouwen in dit kind. Dus ik krijg hetzelfde antwoord, op dezelfde toon: 'Goed'. 

Ineens glinsteren zijn ogen op. Hij gaat er eens uitgebreid voor verzitten. Hij ruikt zijn kans deze kleine man. Revanche! Out of the blue, zonder enige schroom lanceert hij zijn wedervraag: 'Hoe is het eigenlijk met jouw bedrijf? Komt daar nog wat uit?' Beng, daar ligt het op tafel. De rollen omgekeerd. Ik ben zo perplex dat ik alleen maar moet lachen. Hij vervolgt zijn betoog met een zeer gewichtige blik en de serieuze toon van een volleerde interviewer. 'Je hebt moeite gedaan om het VWO te doen en vervolgens de universiteit, maar wat heb je daar nou eigenlijk mee bereikt?' Pretogen. Hij heeft mij tuk. Tsja, wat heb ik daar nou mee bereikt? Hoe leg ik dat uit aan een elfjarige? Wat is eigenlijk het belang van al die lesjes maken? Waar word je nou voor opgeleid?

Dan gaat hij eens uitgebreid languit liggen op de bank, zet een deftig stemmetje op en start een toneelstukje dat een coachingsgesprek moet voorstellen.  'Zoooo, zeg het eens, wat zijn je problemen?', zegt hij tegen een denkbeeldige cliënt. 'Ja, ja, ik begrijp je volledig.' Hij zit helemaal in zijn rol. Dan gaat hij rechtop zitten. 'Of mam, doe je dit? Hij zet weer hetzelfde gewichtige stemmetje op: 'Dit zijn de tips en daarvoor vraag ik €1.000.' Hij bijt zich steeds verder vast. Dit is zijn moment. Zijn ogen glimmen ondeugend. Hij heeft beet. Ik ben sprakeloos. Hij heeft de smaak te pakken en gooit er nog eens een verdiepingsslag tegen aan. 'Wat, mam, vind jij nou leuk aan jouw werk?' Zijn gezicht verandert. Hij lijkt het oprecht te willen weten. Ik neem hem volstrekt serieus en noem een aantal dingen op die mij boeien. 'Mmmm', zegt hij dan, 'eens kijken of ik deze vijf dingen kan samenvoegen tot een enkele conclusie.' Hij denkt even diep na en veert dan op. Hij heeft het gevonden: 'nieuwsgierigheid!'. We gieren het samen uit van de pret. Met dank voor deze wijze les!